REVIEW: Big Windup! 2 (anime TV series)

Big Windup! 2 is the second season of Big Windup!, a baseball anime. Although the first season was licensed by Funimation, it apparently didn’t sell well enough for them to license the second season. Instead, Right Stuf licensed the second season and released it only a couple months ago.

Review:

This second season picks up right where the first one left off - the game between Tosei and Nishiura ended only a few hours prior. Nishiura plays against Sakitama in the first half of the season, and against Bijou in the second half. There are also a few prominent themes and storylines: Bijou’s assistant coach, an ex-Tosei player who wants to win so badly that he encourages a Bijou player to cheat and to injure other players; Abe and his efforts to properly communicate with Mihashi; and Mihashi’s blind obedience to Abe.

I’ve now seen this season twice, and while I definitely enjoyed it, I didn’t think it was as good as the first. A large part of the problem was that I didn’t like Roka, Bijou’s assistant coach, and was mostly uninterested in the storyline dealing with him. A lot of time and effort was put into making Roka this big and menacing figure, and yet nothing ever really came of that. It was clear that he’d used a Bijou player to cheat in the past, but, in terms of what viewers got to see, it was all just talk - Bijou didn’t cheat against Nishiura, and the entire cheating scheme petered out into nothing.

The stuff about life after high school baseball was somewhat interesting, but this didn’t feel like the right time to be showing it. I mean, yes, Kawai (Tosei’s captain) had to do some hard thinking about his future, and there had been vaguely bittersweet mentions, in the first season, of how quickly the three years of high school baseball would go by, but the Nishiura team was the series’ main focus, and they were just getting started.

One thing that Roka did highlight for me was how much I generally loved the adults in this series, because he was the exception to the rule. For the most part, the adults in both the first and second season were wonderful, supportive, and excited to see high school baseball players improving and enjoying themselves. Bijou’s head coach actually enjoyed his job, unlike Roka, and while Momoe wanted Nishiura to win, she also wanted them to grow. For example, she purposely put Hanai in a position that she knew would put pressure on him because it was what he needed to improve as a player, but she also kept an eye on him in case she was pushing him too hard.

Then there were the parents, who clearly loved helping their kids out. I liked that this season finally introduced us to Mihashi and Abe’s dads. Mihashi’s dad was adorable, and Abe’s dad seemed gruff and scary at first but turned out to be extremely perceptive and kind. After meeting Mihashi only once, he immediately figured out a large part of what was going on between Abe and Mihashi and tried to make Abe aware of it, while also taking care not to trample on Abe’s feelings too much.

Now on to the games themselves, which were just as riveting as the ones in the first season.

The outcome of the Sakitama game was fairly easy to predict, since even the team’s captain didn’t expect them to be able to beat Nishiura. Still, it was fun seeing how Nishiura would deal with Sakitama’s incredible cleanup hitter. Also, I enjoyed watching Sakitama’s terrible and inexperienced battery stumble along - Abe and Mihashi’s mental commentary about them amused me.

Bijou’s team switched between multiple pitchers, and only one of them really got a chance to show off his personality a bit. It was kind of nice, seeing the catcher gradually figure out how to properly work with him, but mostly the Bijou game was about Nishiura dealing with something like the Tosei game, only with the tables turned - Bijou using data they’d collected about Nishiura against them. Despite the annoying interruptions for quick peeks at Roka, the Bijou game was nerve-wracking and exciting. It was well worth watching, if only for Mihashi’s epiphany about his reliance on Abe’s signs.

That said, I wish the season had continued for at least one more game past the Bijou match. I needed the series to end on a higher note than it did. I appreciated Mihashi and Tajima’s conversation when they biked home together, and Mihashi and Abe’s conversation at Abe’s house, I really did. I just wanted more.

Despite my dissatisfaction with the Roka storyline and the end of this season, I’d still recommend it to fans of the first season. The games were a lot of fun, Abe's efforts to have proper conversations with Mihashi and to listen to him more patiently were hilarious, and overall it was just nice to see all the Nishiura players again.

Additional Comments:

Whereas Funimation used white subtitles for both foreground and background dialogue, Right Stuf used yellow subtitles for foreground dialogue and white subtitles for background. This made busier scenes a lot easier to follow. On the minus side, I think I noticed slightly more typos in Right Stuf’s subtitling than in Funimation’s, mostly near the end of the season. I can’t comment on the accuracy of either company’s subtitles.

Extras:

A cleaning opening, clean closing, and this season's trailer - just like Funimation, bare bones stuff. Since I'm not much of a real-life baseball fan, I would have loved extras that explained, in greater depth, some of the things that happened in the two games in this season. Also, profiles of a few real-life pitchers and catchers might have been nice.

Dobrze, lepiej, dobrze - "Bungou Stray Dogs" S2

Hello!

Czasami od samych zapowiedzi wiem, że będę nie tylko dane anime oglądała, ale także, że będę je kochała. Zbyt wiele takich przypadków nie ma, ale "Bungou Stray Dogs" jest jednym z nich. O pierwszym sezonie pisałam tu, a w połowie grudnia skończyła się jego druga część, o której przeczytacie dziś.

Sezon zaczyna się w dziwny i nieprzewidywalny sposób. Spodziewaliśmy się już w pierwszym odcinku zobaczyć The Guild i nowych uzdolnionych bohaterów, a  zostajemy przeniesieni w czasie do przeszłości i nie wiemy za bardzo co się dzieje. Początkowo narzekałam, a później okazało się, że te 6 odcinków to najlepsze, co przydarzyło się temu anime. Naprawdę. Ta część dotyczy przeszłości Dazaia i jest fantastyczna. Chociaż sprawa jest bardzo skomplikowana i poruszająca. I zdecydowanie dużo bardziej mroczna niż wcześniejsze i późniejsze odcinki. Dotyczy  czasu, gdy Dazai był jeszcze członkiem Mafii i całej historii tego, jak i dzięki komu z tej organizacji się wyrwał. Kolega Osamu - Oda Sakunosuke to najciekawsza postać jaka pojawia się w serii. Momentami nawet ciekawsza od Dazaia, ale nie ma też dwóch lepiej uzupełniających się bohaterów niż ta dwójka. 

W końcówce jednego z odcinków tej części jest taka scena, którą przeżywałam dwa tygodnie, albo i dłużej, bo jej zakończenie było w kolejnym odcinku. Przeważnie przeżywam rzeczy krótko acz intensywnie, a tym razem nie mogłam przestać o tym myśleć. Z resztą, wszystkie 6 odcinków zostawiają widza z mnóstwem przemyśleń. Co ciekawe, mogłoby się wydawać, że ta przyciężka i nieco filozoficzna część nie będzie pasować, do tego raczej lekkiego (aczkolwiek też nie do końca) anime, a stanowi jego idealne uzupełnienie i wyjaśnienie. 

Zasadniczą różnicą pomiędzy pierwszymi 6 odcinkami a resztą sezonu jest to, że na początku jeśli jest źle to jest źle i koniec, dobrze nie będzie. Natomiast w drugiej mamy pewność, że co złego by się nie wydarzyło, to skończy się dobrze. Chociaż zanim okaże się, że będzie happy end, rozwój wydarzeń poprowadzony jest w taki sposób, że choć się o tym wie, to jednocześnie dobre zakończenie nie jest oczywiste. Umiejętność tak dramatycznego pokazania wydarzeń jest ogromną zdolnością twórców anime. Napięcie jest wielkie. Jednak odrobinę w tym sezonie zabrakło mi komediowego aspektu, ale jest to do przeżycia. 

Część druga jest już bezpośrednią kontynuacją części wiosennej. I niestety pod wieloma względami  nieco gorsza. Dużo mniej spójna i bardziej epizodyczna, a postaci jest dużo więcej, więc jeśli się nie skupia, można się pogubić kto z kim i dlaczego walczy. Do tego poszczególne epizody różnią się między sobą poziomem. Na przykład wspólna walka Dazaia i Chuuya jest niesamowita, podobnie Rampo i jego rozwiązywanie zagadki z zamkniętym pokojem, ale o większości tych scenek zapomniałam. 

Dwa ostatnie odcinki, co prawda nie dorównują poziomowi emocji zakończeniu 6 odcinka, ale połączenie sił Akutagawy i Atsushiego to także jedna z lepszych rzeczy, jakie się temu anime przydarzyło. Ich walka z Fitzgeraldem jest absolutnie niesamowita. Robi ogromne wrażenie, chociaż pod względem choreografii nie wydaje się wybitna, ale nadrabia emocjami. Bardzo. Do tego, już po punkcie kulminacyjnym, anime robi się znów totalnie urocze, ale co ważniejsze pojawia się ogromna nadzieja na kolejny sezon. Czekam bardzo.

Pozdrawiam, M

Theishter - Anime on Piano

Hello!

Dokładnie rok temu pisałam o Pelleku (język polski jest piękny, ale obce wyrazy, a tym bardziej pseudonimy, odmieniane przez przypadki, wyglądają i brzmią dziwnie), a dziś co nieco o kolejnej osobie zajmującej się na YT coverowaniem utworów z anime. Ale tym razem w wersji czysto instrumentalnej.

Pierwszą piosenką jaką włączyłam było "Krone" z "Guilty Crown", ale poniższa wersja to, jak widzicie, re-arrange i nieco się różni od pierwszej. Na niekorzyść drugiej.

Theishter jest na bieżąco z anime i na kanale pojawią się najczęściej utwory z serii z sezonu bądź z wychodzących filmów.

I jeszcze w temacie "Yuri!! On Ice" - Theme of King J.J.

Kilka innych pięknych przykładów:

I jeszcze jedno z "Kabaneri", na które warto zwrócić uwagę - Ninelie.

LOVE, M

REVIEW: Big Windup! (anime TV series)

I’ve already reviewed Big Windup! twice, but I figured a third time wouldn’t hurt.

Anyway, I’ve watched this twice in the past month. The first time was intended to be a refresher before watching Big Windup! 2, while the second time was a bit of presidential inauguration self-care.

This first season of Big Windup! introduces viewers to the Nishiura High School baseball team. The team barely has enough members, and they’re all freshmen. Mihashi, in particular, stands out. He says he doesn’t want to be on the team, but it’s obvious he desperately wants to be a pitcher. He pitched all throughout middle school, and his experience on that team was so bad that it emotionally scarred him. He’s now convinced that he’s a terrible pitcher and that no one could possibly want him on a team. However, Abe, the catcher, recognizes his determination and skill and wants him to stay on the team.

The first half of the season shows the whole team training and learning to work together, after which they play against Mihoshi, the team Mihashi would have been on if he hadn’t purposely transferred to another high school. In the second half of the season, Nishiura plays against Tousei, the winner of last year’s National Koshien Tournament.

I rewatched the entire series during my end-of-2016 rewatch and was surprised at how many details I had forgotten: Tajima’s habit of loudly announcing how often he was able to masturbate, much to everyone’s discomfort and horror (oh Tajima, dude, stop); how much of those early episodes featured mental training, such as meditation; and all kinds of details about how the various games went. Although I’d seen the series before, the games against Mihoshi and Tousei still had me at the edge of my seat. I remembered how the one against Mihoshi ended up, but I couldn’t recall if Nishiura had won against Tousei or not.

During my next rewatch, I skipped all of the mental training stuff and went straight to the things in the show that I loved most: Mihashi becoming part of the team, Abe trying to bond with Mihashi, and every moment of the games against Mihoshi and Tousei.

Abe was a bit of a jerk to Mihashi at the beginning of the series - he planned to use Mihashi like a puppet in order to get the results he wanted, and Mihashi was too timid and easily manipulated to resist. Thankfully Coach Momoe put a stop to that pretty quickly, but the damage had already been done: Mihashi had no intention of ever going against Abe, even on the rare occasion when his instincts said he should. I don’t think I noticed how much of a problem this was, or how potentially damaging it could be, when I first saw the series - it was Yuri on Ice that got me to thinking about it. At any rate, this season doesn’t really delve into any of those issues, but I can now say that Big Windup! 2 does. But more on that when I review that DVD set.

While I loved watching the games (the first point scored against Tousei was just as hilarious and exciting the third time around as it was the first), my absolute favorite thing about this series remains the relationships between the various pitchers and catchers. The big one was Abe and Mihashi, of course. In this first season, Abe learned to genuinely care about Mihashi, even though he couldn’t always understand him or properly communicate with him. He respected Mihashi’s dedication to pitching and wanted Mihashi to enjoy playing baseball and being on Nishiura’s team. The next season went even deeper but, again, more on that when I get around to reviewing it.

Kanou (Mihoshi’s pitcher) and Hatake (Mihoshi’s catcher) had their own issues to work out - with more experience, they’d probably have worked really well together, but they weren’t quite there yet. Also, their differing opinions about Mihashi’s pitching put a bit of wedge between them. I loved Tousei’s battery. Kawai (the catcher) was usually pretty steady but not always sure about how to handle Junta (the pitcher - Junta is his given name, so calling him Takase would be more consistent, but “Junta” is how I think of him). Junta tended to be quiet to the point of seeming withdrawn, so Kawai had to guess how he was feeling and how to bolster his mood. It wasn’t until a bit later in the game that he started to relax and really pitch his best.

I like to think of Junta and Kawai’s relationship as a glimpse at what Mihashi and Abe’s relationship might be like in the future. The characters had some similarities, but unlike Mihashi and Abe, Junta and Kawai’s communication efforts went both ways - Kawai would notice that something was off with Junta’s mood and try to help, and vice versa. Abe would do that with Mihashi, but all Mihashi ever did was look for signs that Abe was mad at him or feel stunned excitement when Abe praised him.

Other characters I enjoyed: Tajima and Sakaeguchi. Both of them took special care to watch out for Mihashi, something that became even more obvious in the next season (again, more on that when I review that DVD set). Tajima was the confident and relaxed big brother who cheerfully translated for Mihashi when Mihashi was too stiff and awkward to communicate clearly, and Sakaeguchi watched Mihashi carefully and tried to smooth things over between him and Abe whenever necessary.

All in all, I highly recommend this series, and this season in particular. I sincerely wish that there were English-language editions of the manga that I could buy, or that the anime had a third season.

Crunchyroll Anime Awards 2016

Hello!

Co prawda to nie Oscary czy Złote Globy, ale za to, to idealne nagrody, o których mogę coś napisać! Serwis Crunchyroll ogłosił Anime Awards. Na swoje ulubione anime, postaci czy sceny można było głosować do 9 stycznia, a 10 pojawiły się wyniki większości kategorii. Ale wcześniej były nominacje. Więc postanowiłam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu - komentarz do nominacji z moimi przewidywaniami oraz krótką informację po ogłoszeniu wyników. Żeby było ciekawiej, ponieważ nie widziałam części anime poprosiłam brata, aby także napisał swoje przewidywania. 

Enjoy!

Widzicie jakiego koloru jest Polska?

Yuri <3 w samym sercu Europy

I tak na marginesie to ciekawe, że w Japonii na Crunchu najpopularniejsze było Noblesse. Bo to tylko (albo aż) OVA. Kiedyś o tym napiszę, bo jest mega.

Anime of the Year

Erased

Joker Game

Kabaneri of Iron Fortress

Mob Psycho 100

My Hero Academia

Re:Zero

Showa Genroku Rakugo Shinju

Yuri!!! On Ice

O nominacjach:

M - Nie wiem co tu robi Joker Game, bo nie wytrzymuje konkurencji, a ta jest ogromna, aż nie wiem, co na największe szanse, bo chociaż "Yuri On Ice" to moja miłość, raczej nie wygra. Może "Re: Zero"? (patrząc po mapie ma ogromne szanse)

D - Jak dla mnie walka jest między "Erased" i "Mob Psycho 100" (porównanie tych anime w jednej kategorii jest jak porównanie razem umiejętności liczenia człowieka i wspinaczki małp), ale wiemy że wygra "Yuri On Ice", bo osoby prowadzące głosowanie boją się najazdu fangirli.

M - Fangirls głosują, prowadzący mogą się tylko bać, że serwery im przegrzeją, ale nawet pomimo całego mojego uczucia do Yuriego wątpię w jego zwycięstwo, zaskakujące, że brat jest taki przekonany. I jeszcze małe dopowiedzenie: Bungou Stray Dogs nie jest nominowane w nawet jednej kategorii! nie wiem kto układał nominacje, ale pominął bardzo ważne anime, tym bardziej, że wychodziło w 2 częściach. Ogólnie sporo tym nominacjom brakuje w poszczególnych kategoriach, jeśli im się dobrze przyjrzeć.

Wyniki tej kategorii będą prezentowane 28 stycznia więc poczekamy, ale biorąc pod uwagę ile nagród zdobyło Yuri!!! On Ice, może jednak zostanie Anime of the Year.

Hero of the Year 

Satoru Fujinuma (Erased)

Mumei (Kabaneri of Iron Fortress)

Mob (Mob Psycho)

Izu "Deku" Midoriya (My Hero Academia)

O nominacjach:

M - Oprócz Mumei nikogo nie znam, ale obawiam się, że Kabaneri wychodziło trochę za wcześnie, aby fani rzucili się na nią głosować.

D - Tak jak wyżej

O wynikach:

M - No i wygrał "Deku", trzeba nadrobić.

D - To aż dziwne że wygrał „Deku”, Satoru był dużo bardziej charakterną postacią.

Villain of the Year 

Tomura Shigaraki (My Hero Academia)

Yoshikage Kira (Jojo's Blizarre Adventures)

Biba (Kabaneri of Iron Fortress)

SPOILER: Gaku Yashiro (Erased)

O nominacjach:

M - Sytuacja jak wyżej, wątpię czy Biba wygra.

D - Tu znam tylko ostatnie dwie postacie więc mogę z automatu stwierdzić, że Gaku wygrał, bo Tomura Shigaraki jest po prostu nijaki.

O wynikach:

M - Brat miał rację, kolejne anime do koniecznego nadrobienia.

D - Miałem rację.

 Zdjęcia

Best Boy

Arataka Reigen (Mob Psycho 100)

Izu "Deku" Midoriya (My Hero Academia)

Yakumo (Showa Genroku Rakugo Shinju)

Yuri Katsuki (Yuri!!! On Ice)

O nominacjach:

M - Jak Yuri nie wygra to bardzo się zdziwię. Powinni tez utworzyć kategorię Best Men, aby Victor mógł startować.

D - Arataka Reigen wygrałby, gdyby nie sytuacja opisana przy kategorii "Anime of the Year"

O wynikach:

M - Wygrał <3

D - Fangirle :§

Best Girl

Mumei (Kabaneri of Iron Fortress)

Nico Niiyama (Kiznaiver)

Ochako Uraraka (My Hero Academia)

Rem (Re:Zero)

O nominacjach:

M - Rem wygra. 

D - Jak wyżej.

O wynikach:

M - Krótko i na temat!

D - Jak wyżej.

Best Fight Scene  

Mumei vs. Kabane (ep. 2) (Kabaneri of Iron Fortress)

Shigeo vs. Koyama (ep. 8) (Mob Psycho 100)

Altland vs. Moss (ep. 32) (Mobile Suit Gundam: Iron-Blooded Orphans)

Deku vs. Kacchan (ep. 7) (My Hero Academia)

O nominacjach:

M - Ehh, Kabaneri cały czas praktycznie konkuruje z tymi samymi tytułami, ale możne tutaj zostanie docenione.

D - Przez ilość fajerwerków i przesłanie moralne wygrywa Mob.

O wynikach:

M - Bez zaskoczenia, że Kabaneri nie wygrało, a Brat miał nosa.

D - Jestem facetem, znam się na walkach.

Best Animation  

Kabaneri of Iron Fortress

Mob Psycho 100

Flip Flappers

Yuri!!! On Ice

O nominacjach:

M - Kabaneri jest bardzo charakterystyczne, Mob też jest jedyny w swoim rodzaju (oprócz One Punch Mana), ale zanimowanie co najmniej 23 programów łyżwiarzy zasługuje na uznanie.

D - Tu doceniam pracę włożoną w animacje łyżwiarzy. 

O wynikach:

M - TAK <3 Wszystkie nagrody dla animatorów "Yuri!!! On Ice"!
D - Według mnie jedyna zasłużona nagroda tego anime. 

Most Heartwarming 

Kayo's first homecooked meal (ep. 9) (Erased)

Makoto files over her new home (ep. 12) (Flying Witch)

Kakeru and Suwa learn to understand each other (ep. 4) (Orange)

The Kiss (ep. 7) (Yuri!!! On Ice)

O nominacjach:

M - Scena z Yuriego dostała swoją własną nazwę <3 (albo i nie, bo w głosowaniu kiss nie jest napisane wielką literą; ale dla mnie jest). Jeśli nie wygra to bardzo, bardzo się zdziwię. I trochę się dziwię nominacji dla tej konkretnej sceny z Orange, było tam sporo lepiej pasujących do tej kategorii.

D - Ponieważ scena z Erased nie poruszyła mnie zbytnio, a reszty nie widziałem nie mogę się wypowiedzieć.

O wynikach:

M - Uwielbiam mieć rację, szczególnie, gdy dotyczy ona mojego ulubionego anime!
D - Meh...

Drama of the Year

Erased

Joker Game

Kiznaiver

Showa Genroku Rakugo Shinju

O nominacjach:

M - Dalej nie wiem, co tu robi Joker Game. Osobiście kibicuję Kiznaiverowi, bo drama była jak nie wiem, ale chyba wygra Erased.

D - Rozumiem, że aby zachować pozory, trzeba było dać coś obok oczywistego zwycięzcy, czyli "Erased"

O wynikach:

M- W sumie bez zaskoczenia wygrało Erased. Ale Kiznaiver był drugi.
D - Znowu miałem rację. 

Best Couple

Satoru&Kayo (Erased)

Katsuhira&Sonozaki (Kiznaiver)

Luluco&Nova (Space Patrol Luluco)

Yuri&Victor (Yuri!!! On Ice)

O nominacjach:

M - Victor i Yuri!!! Nawet sam Crunchyroll im kibicuje i jako obrazek dla tej kategorii są obrączki, a jedyną na tyle oficjalną parą są oni. Powtórzę się znów, ale jak nie wygrają to zdziwię się bardzo, bardzo. I nie wiem jak można było nominować drugą parę, Katsuhira powinien być z Chidori!

D -  Satoru&Kayo wygrało by gdyby nie ... parz podpunkt Anime of the Year.

O wynikach:

M - Mówiłam!
D - Porównaj z puntem Anime of the Year...

Best Comedy

Haven't You Heard? I'm Sakamoto!

Keijo!!!!!!!!

Konosuba: God's Blessing On This Wonderful World!

Space Patrol Luluco

O nominacjach:

M - Widziałam kilka odcinków Space Patrolu były zabawne i urocze, ale Sakamoto był popularny w internecie więc może on wygra.

D -  Keijo!!!!!!!! ( ͡° ͜ʖ ͡°)

O wynikach:

M - Trochę zgadłam, ale ważne, że miałam dobrą intuicję.

D - No trudno.

Best Action:  

Drifters

Kabaneri of Iron Fortress

Mob Psycho 100

My Hero Academia

O nominacjach:

M - Driftersi są nominowani tylko w tej jednej kategorii i chociaż ich nie widziałam to liczę, że wygrają. 

D - Drifters ścina głowę konkurencji... dosłownie.

O wynikach:

M - Szkoda, że Drifters nie wygrało, ale możemy się tylko z tym pogodzić.

D - Rozumiem że wiek oceniających to 10-15 lat i większość to dziewczyny, inaczej nie wytłumaczę przegranej Drifters.

Best Opening 

Kabaneri of Iron Fortress

Mob Psycho 100

Showa Genroku Rakugo Shinju

Yuri!!! On Ice

O nominacjach:

M - Chociaż Kabaneri miało świetny opening, to jestem lojalna wobec Yuriego. OP Moba widziałam, ale mnie nie porwał, a Showy jest wielce ciekawy, ale chyba nieco za mroczny. Ogólnie Yuri powinien dostać wszystkie nagrody za muzykę jakie są.

D - Kabaneri przebiłoby wszystko, gdyby nie "YOI".

O wynikach:

M - Nie wiem już co pisać z tej radości. Co prawda wyniki były łatwe do przewidzenia, ale satysfakcja i tak ogromna.
D - Tak jak mówiłem.

Best Ending

Kabaneri of Iron Fortress

Mob Psycho 100

Space Patrol Luluco

Yuri!!! On Ice

O nominacjach:

M - Sytuacja jak wyżej, Kabaneri ma bardzo ładny ending, ale Yuri to Yuri. ED Luluco raczej nie wygra, ale ma fajny koncept.
D - Nie oglądam endingów.

O wynikach:

M - <3 <3 <3
D -

LOVE, M

"Rok z anime" - podsumowanie

Hello!

Dokładnie rok temu porwałam się na najbardziej szalony blogowy pomysł - roczny cykl postów. Miałam plan na 3 miesiące, plus większość grudnia, ale pozostałe osiem miesięcy stanowiły wielką niewiadomą. Czy znajdę wystarczająco pomysłów, czy znajdę czas, aby oglądać i pisać. Zaczynałam pełna entuzjazmu, ale byłam gotowa po pół roku skończyć jeśli nie dałabym rady. Ale się udało. Co więcej, nawet nie napisałam o wszystkim, o czym chciałam! Mam jeszcze sporo pomysłów do realizacji, ale także parę notek roboczych niewykorzystanych w roku. Co jeszcze więcej w trakcie okazało się, że weekendowe pisanie o anime jest raczej wygodne niż wymagające, bo to sama przyjemność. Tak nieco okrężną drogą właśnie informuję, że to zostanie. Już nie jako Rok w anime, ale integralna część blogowej tematyki. Napiszę nawet więcej, całkiem kuszące jest przejście tylko na tematykę anime/mangi, ale chciałabym tematykę raczej rozszerzać niż zawężać. Chociaż podobno specjalizacja i profesjonalizm to przyszłość. A jeśli mogłabym się specjalizować w anime/mandze byłabym zachwycona.
Muszę tu przyznać, że Rok z anime był nieco samolubnym pomysłem, albo inaczej, w dużej mierze ja miałam z pisania ogromną przyjemność, czytelnicy z czytania tego, co napisałam niekoniecznie. Ale dziękuję za wsparcie, bo pod postami i tak pojawiało się dużo miłych i dopingujących komentarzy, a  dzięki cyklowi poznałam też kilku animowo-mangowych blogerów.
Ponadto na facebooku próbuję utrzymać pozory, ale mojego tumblra i twittera anime opanowało kompletnie.
Z resztą prawda jest taka, że moje życie też. Anime rzuca się na mózg, trzeba mu to przyznać. Jak raz wejdziesz do ego świata i ci się spodoba, raczej nie ma możliwości ucieczki.

Specjalne pozdrowienia dla K.

Mój prywatny Victor od K. był już wszędzie, ale nigdy się nie znudzę pokazywaniem go!

Seriale
Always ("Elfen Lied" , "Kuroshitsuji" , "Darker Than Black" , "Zetsuen no Tempest" , "Pandora Hearts")
Usually ("Karneval" , "Noragami" , "Owari no Seraph" , "K" ("K:Project") , "D.Gray-man" ,
"Shingeki no Kyojin")
Often ("Ao no exorcist" , "Black Bullet" ,  "Hataraku Maou-sama!" , "Mirai Nikki" ,
"Yahari Ore no Seishun Love Come wa Machigatteiru")

Sometimes ("Shiki" , "Zankyo no Terror" , "Free!" , "No.6" , "Barakamon" , "Kyokai no Kanata")

Raley ("Diabolik Lovers" , "Amnesia" , "Dance with Devils" , "Vampire Knight" i "Vampire Knight   Guilty")
Shounen Ai ("Uragiri wa Boku no Namae wo Shitteiru" oraz "Loveless" i "Togainu no Chi")
"Psycho Pass" & "Tokyo Ghoul"
5 ulubionych anime Dominika ("No game no life" , "Code Geass" , "Tengen Toppa Gurren Lagann" , "One Punch Man" , "Fullmetal Alchemist\ Fullmetal Alchemist Brotherhood")
"Devil and Realist" & "Monochrome factor" 
"Durarara!!!"  
"Shigatsu wa Kimi no Uso" & "Norn9"
"Kore Wa Zombie desu ka?" & "Strike the Blood" 
 "Guilty Crown" & "Sword Art Online"
"Bungou Stray Dogs" & "Kiznaiver" 
"Koutetsujou no Kabaneri"  
"AnoHana" & "Charlotte" 
"Kamisama Kiss" & " Ino x Boku SS" 
"Dantalian no Shoka" & "Divine Gate" 
"Aldnoah.Zero" & "Code Geass"
"Re: Zero Kara Hajimeru Isekai Seikatsu" 
"Joker Game" & "91 Days" 
"Servamp" & "Fukigen na Mononokean" 
"Orange"  
"D.Gray Man Hallow" & "Handa-kun"  
"Hatsukoi Monster" & "Taboo Tattoo"
"Kimi ni Todoke" & "Ao Haru Ride"  
 Najlepsze anime na świecie - "Yuri On Ice"

Daje nam to 64 tytuły, o których pisałam plus około 5, które czekają na opisanie.
Mały bonus - mój top anime z tego roku:
1. Yuri!!! On Ice
2. 91 Days
3. Bungou Stray Dogs

Ulubione filmy, to oczywiście Hotarubi i Hauru. Your name też jest bardzo dobre.

Filmy
Konflikty i uczucia ("Ruchomy zamek Hauru")
Dokąd zmierzacie w samotności i nieszczęściu ("Marnie. Przyjaciółka ze snów")
Przytul mnie ("Hotarubi no Mori e")
Piękna opowieść ("Spirited Away: W krainie Bogów")
Straszne i piękne ("Metropolis")
O pragnieniach szczęścia ("Księżniczka Kaguya")
Życie jest piękne ("Grobowiec świetlików")
Biografia pokolorowana ("Zrywa się wiatr") 
Podobno idealne ("5 centymetrów na sekundę") 
Pięknie do sześcianu ("Kimi no Na wa"("Your name"))

10 filmów. O najważniejszych udało się na szczęście napisać, ale w pilnej kolejce czekają 2, plus w pod koniec stycznia wychodzi "Kuroshitsuji: Book of Atlantis" a także ma mieć premierę film "Sword Art Online" chyba w lutym.

Pozostałe różności
Rok z... anime!
Anime początki
Covery, metal i metal-covery 
Szekspir w anime (i mandze) 
Anime tag #1
Anime tag #2
Sheakespeare Manga "Hamlet"  
Skąd brać tytuły do oglądania?
Dlaczego manga "Last Game" jest super? 
Co musi być w shoujo anime (i mandze)? 
Koleżanka głównego bohatera 
Seiyū 
Openingi
Statystyka
I coś nieco nieprzewidzianego, ale wpisującego się w cykl - Czytanie grozi śmiercią. Ze śmiechu - "Kawaii Scotland"

Z różności nie udało się opublikować tylko jednej notki, ale ona może poczekać na lepsze (lub gorsze - zależy od punktu widzenia) czasy. W sumie daje nam to 52, czyli tyle ile tygodni w roku, notki! Plus podsumowanie - 53. 

Wielkie, ogromne dziękuję, że byliście ze mną przez ten rok. Naprawdę mam nadzieję, że nie tylko ja bawiłam się świetnie w trakcie jego trwania. 

LOVE, M

Czytanie grozi śmiercią. Ze śmiechu - "Kawaii Scotland"

Hello!

Gdy przed sezonem anime sprawdzam zapowiedzi, przy opisach fabuł mniej więcej 3/4 tytułów w mojej głowie zapala się lampka "Japończycy to są jednak dziwni". Ale ostatnio pomyślałam, a może to nie tak. Może my wszyscy jesteśmy dziwni, tylko Japończycy mają odwagę, możliwości, po prostu pozwala im się to realizować i ludzi, którzy godzą się wyłożyć na to pieniądze. Co się stało, że tak błyskotliwa myśl wpadła mi do głowy? Otóż zamówiłam mangę "Kawaii Scotland" i dziś Wam o niej napiszę.

Nie pamiętam dokładnie, kiedy polubiłam fanpage "Kawaii Scoland" na fb, ale pamiętam, że kompletnie nie wiedziałam o co chodzi, ale obrazki były ładne, choć nie pojawiały się za często. Że z tego będzie manga kapnęłam się jak autorki ogłosiły, że ją skończyły. I tutaj możemy przejść do przyczyn moich rozmyślań. O ile jeszcze nie zastanowił Was sam tytuł, to słowem wyjaśnienia: 3 Polki wymyśliły, narysowały i wydały mangę dziejącą się w Szkocji, z której mężczyźni wygnali kobiety, więc motywy z shoujo mangi na sterydach muszą rozgrywać się pomiędzy dwoma chłopakami. Warto dodać, że obowiązującym w ich szkole mundurkiem jest kilt. Ale być może, pomimo moich najszczerszych chęci, powyższy opis brzmi za sucho więc oto, co najdziecie na obwolucie: "Autorki z właściwym sobie wdziękiem i brakiem poszanowania dla jakiejkolwiek logiki bawią się motywami typowymi dla shoujo, czyniąc z "zauważ mnie, senpai" główną oś fabuły. Fabuła ta ma miejsce w szkockim yaoilandzie, gdzie w dawnych czasach mężczyźni obalili kobiety oraz zbrodniczą ideologię gender. Dzięki temu mogą żyć spokojnie w krainie pełnej tradycyjnych wartości, takich jak rzucanie kłodą, zarost, wypas owiec i smalec."

Jeśli czytanie czy oglądanie realizacji takich szalenie nietypowych pomysłów ma czytającemu czy widowi przynosić tyle radości, co czytanie "Kawaii Scotland" to niech wszyscy, którzy taki pomysł mają, idą i działają. Widzicie nie trzeba wyjeżdżać do Japonii, nikt wam nie karze, jak widzicie można to zrobić w Polsce!

Po tym przydługim, nawet jak na mnie, wstępie trzeba przejść do części zasadniczej recenzji, czyli treści, którą zasadniczo da się streścić w słowach: umrzesz ze śmiechu. Na okładce powinna być informacja, że przed przeczytaniem należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, bo zagraża to życiu lub zdrowiu. A nawet jeśli nie, to swego rodzaju zakwasy na buzi/policzkach od śmiechu gwarantowane. 

Do samego zabawnego świata "Kawaii Scotland" dodajcie jeszcze takie powody do radości jak: wstęp (wyjaśniający między innymi brak kobiet), imiona bohaterów (Ukechan, Semesenpai), pomysł na Koty-Szkoty (<3), wstawki po japońsku ("Czy twoje serce robi doki-doki do nowego ucznia?"), bohaterowie w szkole dowiadują się jak zostać "prawilnymi Szkotami" i że matematyka to dla większość uczniów czarna magia (nauczycielowi można zaimponować wzorem na deltę - i jak tu tego nie uwielbiać?), fakt, że wszystko co mogło pójść źle, poszło (bento wylądowało na ubraniach, kłoda nie poleciała, nawet gra na dudach nie sprawiła, że senpai zauważył), jeszcze a propos gry na dudach taki cytat: "Trzymajcie się za kilty!! Semesenpai wzburzył Wichry Namiętności!!". Można by tak wypisywać przykłady z każdej strony (naprawdę każdej), bo manga jest nimi naszpikowana. Ale trzeba je  koniecznie zobaczyć razem z rysunkiem.

Bo one zachwycają. Są totalnie śliczne, urocze, nie można oderwać od nich wzroku po prostu. Ukechan ma tak ogromy zasób wyrazów twarzy i zawsze wygląda ładnie, Nekochanowi też nic nie brakuje, a nawet ma pewien ogromy plus w postaci uszu.  A całość jest tak niesamowicie dynamiczna, tak pod względem tego, jak wydarzenia są narysowane, jak i tego, że dzieje się ich naprawdę zaskakująco dużo. I nie myślcie, że ta historia jest taka prosta jak się wydaje, bo się zdziwicie.

Czekam na drugi tom, bo autorki (Ilona Myszkowska, Janina Grzegorzek i Katarzyna Stasiowska) zakończyły pierwszy okrutnym cliffhangerem.

Pozdrawiam, M

Currently rewatching: Big Windup!

Yuri on Ice left me with a craving for more sports anime, so I snagged a copy of the newly released (in the U.S., at least) Big Windup! 2. Since I figured it might pick up where Big Windup! left off, I've been rewatching that. I've somehow managed to get through 2/3 of it in only 24 hours, despite having also gone on a "big city" used book shopping trip.

Some things:

• I had forgotten that Tajima likes to loudly talk about his masturbation habits. The dude has no shame.
• I had also forgotten that Abe was kind of a jerk at the beginning of the series. I'm glad that Coach Momoe put a stop to his "use Mihashi like a puppet" mindset, although one thing that Yuri on Ice got me to thinking about was the healthiness of Abe and Mihashi's relationship. Is it okay that, even 17 episodes in, Mihashi is still convinced the only reason he's doing well as a pitcher is because he has Abe giving him signs? And Abe telling Mihashi not to worry, that he'd make sure never to get sick or injured so that he could catch for him the whole three years, had me fretting a little. I don't recall anything happening to Abe in Big Windup, but I wonder if Big Windup 2 will shake things up a bit and force Mihashi to have to work with another catcher, even if only for a little bit.
• Yuri on Ice is a series about men's figure skating, and it still manages to have a larger and more varied female cast than this series. So far we have the mothers, Coach Momoe, the cute team manager whose name I can never remember, and Ruri, Mihashi's cousin. The mothers are all varying degrees of excited and motherly. Ruri only just appeared on the scene. The team manager kind of depresses me - she apparently became the team manager because she used to really love softball, but the series never even shows her getting involved in the team's mental training exercises. By comparison, Mihashi's one friend, who became head of the team's cheering squad, was immediately asked to join the team's meditation practice. Then there's Coach Momoe. She seems awesome, but I have all kinds of questions about her that I doubt the series will ever answer. For example, if she's pouring all her part-time job money into the team, how does she pay her own bills? What inspired her decision to start Nishiura's baseball team? Will we ever see flashbacks to her days playing baseball? 
• I can't remember how any of the games turned out! The game with Tosei is freaking me out. Does Nishiura win? I can't remember! So much tension.
• I still love it when the catchers try to analyze their pitchers' emotional states and mentally debate how to handle them.
• I had thought that Yuri's anxiety and Viktor trying to deal with it was something new to me in anime, but actually it's here in Big Windup too. Mihashi is painfully anxious and prone to self-doubt. Unfortunately, like I noted earlier, his way of dealing with it maybe isn't healthy - Abe becomes his security blanket. Crossing my fingers that there's a sign, later in the series, that he can still function without Abe, the way Yuri showed that he could function without Viktor.

REVIEW: Kamisama Kiss: The Complete Series (anime TV series)

Kamisama Kiss is a supernatural romance series. Despite what this boxed set says, it's actually only the complete first season, not the complete series. It contains 13 episodes plus several extras.

Review:

Nanami is an ordinary 17-year-old girl whose life is turned upside down after her horrible parents abandon her and she’s kicked out of her home because of her dad’s gambling debts. While trying to figure out where to go from there, she helps out a random guy who was chased up a tree by a dog. That guy turns out to be Mikage, a land god who abandoned his shrine 20 years ago. He gifts Nanami with both the powers of a land god and his shrine. Later, Nanami also acquires his former familiar, Tomoe, sealing their new contract with a kiss.

At the beginning of the series, Nanami listens to a few prayers and engages in some of the supernatural matchmaking that is her duty as the new god of the Mikage Shrine. However, most of the series is devoted to her various encounters with other supernatural beings (several of whom are hot guys who develop an interest in her) and her growing love for Tomoe. Unfortunately for Nanami, Tomoe is dead set against romance between yokai and humans.

I reviewed the first volume of the manga way back in 2013. I wasn’t terribly impressed with it - the power imbalance in Tomoe and Nanami’s relationship bothered me. Their relationship was the result of a kiss that Nanami forced onto Tomoe, and their contract meant that he was essentially her slave. He had to do whatever she ordered him to do, whether he wanted to or not.

Those problematic elements still existed in the anime, although there were a few things that helped make them more bearable for me. First, it didn’t take long for evidence that Tomoe cared about Nanami to crop up - as early as the second episode, I think. Second, in episode 5 their contract was broken, and this time it was Tomoe who sealed it again. The contract still left him unable to disobey her, but at least it was clear that he was willingly Nanami’s familiar.

Unfortunately, this series quickly outstayed its welcome. I’ve seen it compared to Fruits Basket, and I’d have to say that they’re similar only in the most superficial sense. Fruits Basket was a delightful mix of character relationships, humor, supernatural elements, and romance. In Kamisama Kiss, the romance overshadowed everything.

Because I’m silly and overly optimistic, I initially thought that this series would feature Nanami trying her best to fulfill her duties as a god while her relationship with Tomoe steadily deepened. Instead, Nanami was barely shown doing her duties as a god - the shrine might as well have been a regular Japanese-style house. She spent most of her time at school and dealt with the new supernatural aspects of her life only because they were impossible to ignore. Her renewed interest in the shrine, right at the end of the series, seemed to come out of nowhere.

My impression of the romance between Nanami and Tomoe steadily went downhill. It was frustrating, because I spotted several moments when things could have been turned around and improved.

When Nanami realized that she was in love with Tomoe, her new friends at school encouraged her to go on an official date with him and capture his attention by being as cute as possible (another difference between this series and Fruits Basket: Tohru’s friends were far more than just cheerleaders for her potential romance). Nanami went way overboard, to the point that Tomoe felt he had to put a stop to things. Nanami was so heartbroken at his rejection of her that she very nearly ordered him to let her fall to her death. I wanted to shake her, but I was hopeful when she had an epiphany later on in the series. Would she realize that, whatever her feelings happened to be, she wasn’t entitled to Tomoe’s love? Would she start to come to terms with the idea that she had maybe mistaken a familiar’s devotion to his god for romantic love? It could have been really interesting, seeing Tomoe come to the realization that he loved Nanami after Nanami had already adjusted to him being nothing more to her than a loyal and devoted servant. I think I’d have liked to see him try to convince her that he loved her in a romantic sense.

Unfortunately, Nanami’s epiphany was that she needed to more actively pursue her love for Tomoe. Instead of crying over his rejection, she should work harder to convince him to love her, even after he’d repeatedly told her that he wasn’t interested in her that way and that he believed romance between humans and youkai was doomed to fail. Nanami’s renewed determination was more horrifying than endearing, especially considering that Tomoe was magically bound to her and literally could not get away from her. (No, I don’t think he’d have wanted to - from the audience’s perspective, Tomoe pretty clearly liked her. But if that hadn’t been the case, Nanami could easily have made life hell for him.)

Although the final episode ended with Tomoe asking Nanami if he could kiss her, leaving the romance in a relatively satisfying place for viewers who weren’t, like me, already turned off by it, lots of other things were left unresolved. For example, Tomoe still didn’t remember his past romance with Yukiji, there were various other huge gaps in Tomoe's past, and the series never explored the fairly strong possibility that Nanami was the reincarnation of Yukiji. Also, Mikage’s reason for abandoning his shrine was never given.

While doing a little googling after finishing this series, I discovered that it was not, in fact, the “complete series” (although it might have been when these discs were first released). A second season has since been released. That season might flesh out some of the things that this one left unresolved, but I don’t know that I care enough about the characters and story to want to shell out the cash necessary to get it. Still, the completist in me is annoyed.

Extras:

• Episode 1 commentary with Jerry Jewell (ADR Director) and Tia Ballard (English dub voice actor for Nanami). I hate to say this, but listening to this commentary was a waste of time. I did appreciate that Ballard also noticed that Nanami rarely performed any of her new duties as a god. The best quote, said by Jerry Jewell: "Why would you want to help people when you can find a boyfriend?"
• Episode 6 commentary with Jerry Jewell (ADR Director), J. Michael Tatum (English dub voice actor for Tomoe), Tia Ballard (English dub voice actor for Nanami), and Sean O'Connor (English dub voice actor for Kurama). Unlike most commentaries, this one was primarily footage of everyone in the booth, with the episode playing in the bottom right corner of the screen. I prefer normal commentaries, but this one actually worked out fairly well, mostly because no one let the conversation die out for too long. It didn't touch too much on behind-the-scenes info about voice acting for the series, but it was still more interesting than the first commentary.
• Episode 12 commentary with Jerry Jewell (ADR Director) and J. Michael Tatum (English dub voice actor for Tomoe). Again, not too much behind-the-scenes info, but still not to bad. I'd say it was the second-best commentary in the set. This one went back to the ordinary commentary format of just an audio track playing over the episode, and they did a great job of remembering to talk.
• Textless opening, and all 13 textless closings. I disliked the opening and closing songs enough to skip them almost every time, so I didn't bother watching these.
• U.S. trailer for Kamisama Kiss.
• Trailers for several other series.

REVIEW: Yuri!!! on Ice, Season 1 (anime TV series)

Yuri!!! on Ice is a sports anime focused on men's figure skating. At the moment, it's one season (12 episodes) long, although I've heard that there may be a second season.

This review contains spoilers. I tried not to talk too much about how the skating worked out, but there were things I wanted to say about the character relationships that meant I had to go into spoiler territory. Reminder: I've begun posting my TV series and movie reviews on LibraryThing, where I'm able to use spoiler tags.

Review:

I know I said I was probably going to wait a while before writing my review for this series, give myself more time to process, etc. But I think I’m just going to get it out there. I may write another one after it comes out on DVD.

Yuri on Ice is a sports anime starring Katsuki Yuri, a Japanese figure skater who is trying to recover after completely flubbing the Grand Prix Final. In order to get his love of figure skating back, he imitates the latest performance of Victor Nikiforov (spelled “Victor” in Crunchyroll and “Viktor” by a lot of fans). A recording of his performance is uploaded to the internet, sparking a lot of talk in the skating world, and Victor himself inexplicably arrives and announces he’s taking a break from skating in order to be Yuri’s coach. It’s like a dream come true for Yuri.

The bulk of the series is devoted to the newest Grand Prix Final, but throughout it all are the threads of the characters’ various relationships, including the possibility of romance between Yuri and Victor.

I wouldn’t have thought that a series in which viewers have to watch the same performances multiple times could be so exciting and engrossing, but it was. Even if I had seen a particular performance several times before in previous episodes, it never felt stale - it always said something new about the characters and their relationships.

My favorite characters were probably Yuri and Victor (of course), Russian Yuri (from here on out called by his nickname, Yurio), and Phichit, although there were several other characters I found myself rooting for at one time or another. I really felt for Yuri’s struggle to get a gold medal in what he thought would probably be his last Grand Prix Final, and his struggle with anxiety was gut-wrenching. Victor was a mystery for much of the series, but a fun one. He completely won me over during episode 10, when the motive for many of his actions was revealed. I only have a few complaints about this series, and one of them is that I could have used at least one more episode from Victor’s POV. I’d have liked to see more of Victor as he was before he decided to drop everything and rush to Yuri’s side.

Yurio was one of those characters who grew on me as the series progressed. I loved watching him become a stronger skater, gradually open up, and actually come to like Yuri (and Otabek!). I wanted Yuri to win, of course, but by the end of the series I also wanted to see Yurio soar. The way the final episodes handled his performances, and tied his final one into Yuri’s, was just wonderful.

And Phichit! His performances were fun, but I mostly loved him because he was so friendly and supportive of Yuri. And the Yuri and Victor pairing. Phichit was basically an audience stand-in at times.

The show was focused on male figure skaters, but happily it opted not to ignore women. Usually I’d expect to see one, maybe two women in a series like this. There’d be someone’s stereotypically motherly mother, and maybe one super-cute girl who was destined to be a prominent character’s girlfriend. Yuri on Ice looked, at first, like that's what it would be limited to: Yuri’s mother and Yuko, Yuri’s childhood friend. Except Yuko got married and had three kids while Yuri was away. While I would have liked to see even more female characters (I’m greedy like that), I loved the variety in the ones that were there. Probably my favorite of the bunch was Sala (Sara?), an Italian figure skater who put her foot down and forced her twin brother to get past his unhealthy dependence on her. I also liked Anya. Although she didn’t have much of a speaking role, her reaction to Georgi’s creepy final performance was perfect.

I loved this show. Episode 10 made my heart feel like it was going to burst. Episode 11 made me cry for a character I hadn’t previously liked much. And episode 12 just made me cry, period. That said, while this series was close to being my idea of perfect, it did fall short in several ways. I’ve already mentioned that I wished there had been another episode from Victor’s POV. I also occasionally had some issues with the artwork. Then there was Chris, who was kind of icky, what with his habit of literally climaxing on the ice. I have no idea why so many characters thought he was sexy.

My biggest problem with this series, however, was the ambiguity in Victor and Yuri’s relationship, which continued until the very end. The more I think about that, the more it disappoints and bothers me. Victor spent many of the early episodes blatantly flirting with Yuri, while Yuri blushed and backed away. I had heard that one of the episodes halfway through the series would have an onscreen kiss, but I have to say, other people’s definition of “onscreen” is significantly different from mine. The way that moment was staged left it unclear whether they’d actually kissed or whether they’d just hugged and their lips had only been highlighted for greater viewer squeeing.

Episode 10 looked like a turning point, explicit recognition that the series would have a central gay romance that would end happily. I expected something clear and unambiguous: maybe marriage (I was less convinced of this than other viewers), maybe a true on-screen kiss, or maybe just dialogue spelling out that, yes, the two characters are in a romantic relationship. And none of that happened. I’ve seen people say that fans who wanted unambiguous recognition of Yuri and Victor’s relationship really only wanted fanservice, and to those people I say “nope.” Like I said, I would have been fine with just unambiguous dialogue. There are so very many anime series that tease viewers with potential gay relationships and never go beyond that. Yuri on Ice looked like it took itself more seriously than that, and I was so disappointed that it never took those last few steps.

J.J. got to unambiguously propose to his unambiguous girlfriend. With Yuri and Victor, viewers got Victor repeatedly doing things and making comments that indicated he was attracted to Yuri, and indications that Yuri was probably attracted to Victor, but also repeated denials from Yuri (“he’s just my coach, this is just me thanking him!”), a light and possibly jokey tone from Victor, indications that Yuri saw their flirtations at the Grand Prix Final as just another part of his performance, and a final scene that, while lovely, was yet another ambiguous skating performance. The series came so close to officially recognizing them as a romantic couple. I don’t think an unambiguous final episode was too much to ask.

Wow, this review is long. Anyway, that’s it. I’m a little worried that my issues with the way Victor and Yuri’s relationship worked out have tainted the series for me, but I think I'm just a little sore right now and will get past it. I’d still recommend watching this. I’d just caution potential viewers not to expect too much from a romance standpoint. It’s weird - Yuri on Ice is somehow simultaneously the best show I’ve seen in months, and also possibly my biggest disappointment of the year. This show was so good! But, as lovely as all the skating and hints of romance were, explicit representation matters, and in that respect the series was a failure.

I've heard that there's going to be a second season. If that's the case, I hope that the issues I've mentioned in this review get dealt with. Unfortunately, I don't really have much trust in that at the moment. I'm sure I'll watch that season, but I'll also scale back my expectations.

Yuri on Ice - I have now seen the final episode

(This post is somewhat spoiler-y, so if you haven’t seen the final episode of Yuri on Ice and are avoiding spoilers like the plague, you should maybe move on for now.)

I got myself another guest pass for Crunchyroll, and I just finished the last episode. I think I feel good about it? I mean, besides the tears that were streaming down my face during most of the performances.

Okay, so I didn’t quite get everything I hoped for, but I did at least get the spirit of what I wanted. I think? (Oh geez, I’m so conflicted about this finale. It was beautiful. I cried a lot. But!) Confused emotions aside, this series gave me a happy ending, and for that I'm thankful. I really needed that.

JJ! I didn’t even like the guy, and yet I still cried for him. Yurio! So wonderful. His performances were gorgeous. The bit at the end with Viktor and Yuri was great, but not quite what I expected (well, not entirely true, because I tossed that idea around a while back but figured it couldn’t possibly happen). But what, exactly, does that mean as far as competitions go?

I heard something about another season possibly being in the works, but I haven’t had the courage to check whether it’s just a hopeful rumor or something more official. I really, really hope there’s going to be another season. I want more. And even though I’m still not quite sure how I feel about the ending (I wanted dialogue spelling things out, darn it*), I’m totally getting this show when it comes out on DVD.

In theory I'll be writing a review of this series at some point, but I think my emotions have to settle first. And I'll maybe have to rewatch some of it. Again. I did a series rewatch after episode 10, and I watched a couple of Yuri's performances multiple times.

* ETA, a few hours later - "Unambiguous" is the word I am looking for. Sorry, it took me a while to get my vocabulary back after that episode.

Najlepsze anime na świecie - "Yuri On Ice"

Hello!

Nie spodziewałam się, że anime o łyżwiarzach, na które czekałam z przeogromną niecierpliwością, odkąd tylko usłyszałam, że ma się pojawić zostanie tak wielkim fenomenem, że nawet Zwierz Popkulturalny się nim zainteresuje (co prawda nie czytałam jej tekstu, nie chcąc się sugerować). Nic nie zapowiadało, że "Yuri On Ice" (albo "Yuri!!! On Ice") stanie się jednym z najciekawszych anime tego roku. Powodem mojego wstawania o 5.30 tylko po to, aby na spokojnie obejrzeć odcinek jeszcze przed wyjściem na uczelnię. Praktycznie jedynym tematem rozmów z K, z czym wiązało się przeżywanie, radość i szczęście. Przyczyną prawdopodobnie najdłuższej notki. I padnięcia tumblra po ostatnim odcinku.
(Niżej są spoilery. Raczej małe, ale czasami dodatkowo ostrzegam. I proszę o wybaczenie, że mieszam czasy gramatyczne, ale notka była pisana na raty, część przed 12, a część już po ostatnim odcinku) 

Sportowym anime ostatnio nie dzieje się dobrze. Albo inaczej są dwa o ugruntowanej i niezachwianej pozycji liderów i są to "Haikyuu" oraz "Kuroko no Basket", kolejne sezony wychodzą, pojawiają się kolejne filmy i fani są zadowoleni. Natomiast żadne sportowe dwunastoodcinkowe anime w ostatnim czasie nie było powalające. Aż do teraz. 

Punkt wyjścia jest następujący: Yuri Katsuki to światowej klasy japoński łyżwiarz, ale ogromnie nie powodzi mu się na finale Gran Prix, załamuje się i wraca w rodzinne strony, aby odpocząć. Jeździ na miejscowym lodowisku, a trojaczki jego przyjaciółki (które notabene nazywają się: Axel, Lutz i Loop) nagrywają go, gdy powtarza układ swojego idola - rosyjskiego czempiona Victora Nikiforova i umieszczają nagranie w sieci. Film staje się bardzo popularny i Victor także w końcu go ogląda. Po czym zjawia się w Japonii, przyprawiając Yuriego o zawał nie tylko samym pojawieniem się, ale także informacją, że zostanie jego trenerem. I obserwujemy ich wspólną drogę do finału GP. 

Pierwsze 2 odcinki oglądałam to anime zła, później mi przeszło. Chciałam serię o łyżwiarzach i łyżwach, a dostałam jakieś ecchi dla kobiet, bo napisać, że to był fanserwis to za mało. Ale postaci i choreografie były tak niesamowite, że mogłam przymknąć na to oko. Tym bardziej, że miałam wrażenie, że tam jeszcze się coś kryje, tylko nie wiedziałam co.

A potem się okazało, że to nie jest ani fanserwis (znaczy to jest, ale wbrew pozorom nie jest istotą), ani nawet shounen ai. "Yuri On Ice" to mniej więcej schemat shoujo mangi, szkolnego romansu, ale między mężczyznami. Z tym, że realizuje go nawet lepiej, a co ciekawsze z prędkością światła uwalnia się także od tego szablonu i rusza w swoim własnym kierunku. Co oznacza ogromny postęp w postrzeganiu relacji męsko-męskich w świecie anime. I jak się może okazać później wszelkich relacji. Tym bardziej, że zasadniczo Yuri i Victor są równymi sobie postaciami (i nie chodzi o pozycję głównego bohatera, a równość w zdolności do podejmowania działań). Chociaż początkowo Yuri jest dość nieśmiały z czasem, ta relacja tak pięknie i naturalnie się rozwija, że momentami ma się wrażenie, że ogląda się postępową bajkę z Ameryki, a nie japońskie anime. Szok. I chociaż są typowo animowe zagrania i schematy, to wszystko nic.

W 7 odcinku następuje przełom. Zaskoczenie i szok. Fandom szaleje, bo choć od pierwszego odcinka oczywistość pary Yuri i Victor (Victuri) była jasna, to nawet najśmielsi fani nie spodziewali się, że twórczyni (do której fandom zwraca się Kubo-sensei i niesie to ze sobą więcej znaczenia, niż się wydaje) postanowi pokazać na ekranie ich pocałunek. I to w bardzo publicznych okolicznościach. Bo choć twórcy anime (ogólnie) bardzo sprawnie i zręcznie grają sugestiami, fanserwis mają opanowany na mistrzowskim poziomie, to najczęściej magiczna granica w seriach dla więcej niż jednego konkretnego odbiorcy, nie jest przekraczana.

W tego typu anime, podobne przykładny kojarzę tylko w 3 tytułach. W "Mirai Nikki" chociaż wątek pojawia się i znika w jednej chwili, jest całkiem istotny dla całości. W "My Youth Romance Comedy Is Wrong, As I Expected" główny bohater ma uroczego kolegę i czasami zapomina, że to chłopak, a ta ciekawość pokazana jest bardzo naturalnie. Warto jeszcze wspomnieć o "No.6". Bo chociaż anime klasyfikowane jest jako shounen ai, to zdecydowanie odbiega od pewnych standardowych schematów tego gatunku. "Yuri On Ice" nie do końca jest shounen ai, ale do jakiegoś porządku trzeba ten tytuł włączyć. Albo poczekać i zobaczyć czy YOI nie jest prekursorem całego nowego gatunku, albo przynajmniej, mam nadzieję, rozpocznie nowy sposób pokazywania relacji.

To jest po prostu historia o miłości, albo bardziej zakochiwaniu się, i nie robi różnicy czy postaciami jest dwóch facetów, czy byłaby to para chłopak i dziewczyna, czy dwie dziewczyny. Bo to uczucie dla wszystkich działa tak samo. Niby oczywista prawda, ale w całym kontekście jest to niesamowicie odkrywcze. Love wins.

Tym samym wpisywanie "YOI"  nurt yaoi i bardzo popularne hasło "Yaoi On Ice" jest wręcz niesamowicie krzywdzące dla tytułu i twórczyni. Yaoi nie ma pozytywnych konotacji, poczytajcie sobie na Wikipedii, czy gdziekolwiek i już po krótkim researchu dowiecie się, że równość, naturalność czy delikatność raczej nie wpisują się w ten gatunek i kłóci się to mocno, z tym co oglądamy w kolejnych epizodach "Yuri On Ice". 

Tym bardziej, że obserwujemy sobie jak Victor i Yuri chodzą zwiedzać i ogólnie spędzają ze sobą czas, tak normalnie. Te stwierdzenia wydają się dziwne, to znaczy dziwne może wydawać się to, że trzeba je stwierdzać, ba, trzeba je podkreślać, ale jest to konieczne, bo nie wszędzie i nie dla każdego są oczywiste. W czasie oglądania można na przykład odkryć, że pokazywanie zwiedzania w anime nie musi być nudne, a scenę lotniskową równie dobrze może odegrać dwóch facetów.

Ale, ale to brzmi zbyt pięknie, aby było prawdziwe, dlatego na sam koniec jedenastego odcinka zamiast czegoś uroczego dostajemy cliffhanger nie z tej ziemi. Obawiam się, że słowa, które wypowiada Yuri do Victora mogły spowodować liczne załamania nerwowe, zawały, a ogólnie wywołały trwogę i poruszenie wśród fandomu. Przez ilość teorii, co też mogło to znaczyć, ciężko się przebić, a jednocześnie fani pokładają ogromną nadzieję w twórczyni (We believe in you, Kubo-sensei). Sama się bardzo wahałam, co też mogło to oznaczać. Bo z jeden strony moje believe było ogromne, a z drugiej to jest japońska animacja i złe zakończenie byłoby, wbrew pozorom, równie prawdopodobne. A złe oznaczałoby rozstanie Vica i Yuriego.

 Gdy oglądałam ten odcinek, to spadłam z krzesła, gdy Victor zagwizdał.

Jeszcze jedna ciekawa rzecz. W czasie zawodów to nie działa tak, że Yuriemu wszystko wychodzi. Wręcz przeciwnie, bardzo często mu nie wychodzi. To bardzo dobrze, bo całość wypada prawdopodobnie, a rzeczywistość anime nie jest naciągana.  Ale wiąże się to także z tym, że rywalizacja jest na najwyższym poziomie w związku z czym, na finale GP wszyscy łyżwiarze starali się pokazać z jak najlepszej strony. Yuriemu wyszło średnio, Yurio wypadł absolutnie doskonale i to on ma zdecydowanie większe szanse na wygraną. W ostatnim odcinku odnajduje się także to, czego brakowało mi na poprzednich zawodach czyli Gala.

Dwunasty odcinek. Rozpocznijmy od tego, że wielu prawdziwych łyżwiarzy ogląda "YOI" i są na to dowody, a twórcy do ostatniego epizodu zaprosili Stephana Lambiela, a dla wyjaśnienia Lambiel jest trenem Denissa Vasilijysa i zabrał go ze sobą na nagranie i ogólnie jest to mega urocza historia. A w jedenastym był Nabunari Oda, sympatyczny japoński łyżwiarz. Ogólnie wielu łyżwiarz się odnajduje w animowanych postaciach, ale o kwestii głównych bohaterów napisałam na samym dole.
Jak się skończyło (albo i nie, bo szanse na kolejny sezon się przeogromne)? Wiara w Kubo-sensei się opłaciła się bardziej niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Koniec był dobry i na pewno będzie kolejny sezon. Nie pamiętam kiedy oglądając coś płakałam ze szczęścia,  a tu się po prostu nie dało inaczej. To nie było zbyt piękne, aby było prawdziwe, to było cudowne, idealne, doskonałe i miało miejsce. Mogę umierać szczęśliwa. To jest najlepsze, najcudowniejsze anime na świecie, definicja piękna i dobra.

Teraz czas na to co kocham najbardziej, a nie dość, że prawie o tym zapomniałam, to jeszcze po napisaniu większości notki, nie miałam pewności czy w ogólne uda mi się to wcisnąć. Ale K. bardzo sugestywnie przekonywała, że trzeba napisać o Yurio więc teraz skupię się na postaciach. O Yurim wiecie już co nieco z opisu fabuły i powyższych akapitów, ale trzeba usystematyzować te informacje, ponieważ nasz główny bohater bardzo się zmienia, albo odkrywa samego siebie w ciągu tych 12 odcinków. Początkowo załamany, ale się nie poddaje i trenuje program Victora, który ten potem ogląda i przybywa do Hastetsu, aby trenować Yuriego. Powoli, dzięki wpływowi Victora, Yuri zaczyna zyskiwać pewność siebie w różnych dziedzinach życia. Z samą jazdą na łyżwach ma to pośredni związek, ale objawia się głównie w zachowaniu i słowach Yuriego do Victora przed i po występach, które to z czasem stają się coraz śmielsze. Jednak tak naprawdę na całą historię najlepiej patrzeć z perspektywy samego Victora, a szczególnie po 10 odcinku, który zaskakuje każdą minutą coraz bardziej, aż do totalnego rozwalenia systemu od środka. Opisanie tego dokładnie byłoby zbyt wielkim spoilerem, ale ważne jest to, że jego zakończenie nie tylko wyjaśnia wiele spraw, ale także dokłada nowe znaczenia do wszystkich poprzednich odcinków, a co istotniejsze słów Victora. A sam bohater jest chodzącą pewnością siebie, która przeżywa kryzys twórczy, potrzebuje inspiracji i wsparcia, bo nagle odkrywa, że samotność nie jest fajna. Przy okazji jest też łyżwiarskim geniuszem i najgorętszym sportowym kawalerem świata. Ale niestety presja, tak wewnętrzna jak i zewnętrzna, prowadzi do odpuszczenia sezonu. Jednym z pytań anime jest to, czy Victor po przerwie da rade powrócić na lód i dalej osiągać sukcesy.

I Yurio. Małe, wredne kociątko, które zaskakująco często okazuje się sympatycznym chłopakiem. Wygrał GP Juniorów, a w sezonie, gdy Victor trenuje Yuriego, przechodzi o seniorów. Co oznacza że mamy dwóch Yurich (bo Yurio to rodzaj ksywki, a naprawdę jest Yuri). Którzy jeszcze przed sezonem GP ze sobą rywalizowali w specjalnym wydarzeniu w Hasetsu. Główny Yuri przez Yurio nabawia się kompleksów, bo w przeciwieństwie do Rosjanina (Yurio i Victor to Rosjanie, Yurio pojechał za Vickiem do Japonii, ale wrócił do Rosji) Yuri nie jest szczególnie utalentowany, a po prostu kocha jeździć. Yurio to także chodząca pewność siebie, ale to bardziej rodzaj reakcji obronnej na świat niż jego charakter, bo wystarczy popatrzeć na jego uczucia wobec dziadka, czy późniejsze zachowania wobec Yuriego, kiedy zaczął mu kibicować. A potem nawet znalazł przyjaciela. Rozbieżność w tym, ile można na pisać na temat Victora i Yurio, a ile na temat Yuriego, może sugerować, że głównemu bohaterowi brakuje charakteru, ale to nie prawda, można być spokojnym, psychologizacja postaci w tym anime stoi na bardzo wysokim poziomie.

Oprócz nich jest całe mnóstwo postaci drugoplanowych, rozpoczynając od rodziny i przyjaciół Yuriego, trenerach i kadrze Rosji, a skończywszy na wszystkich innych łyżwiarzach, ale długość tej notki i tak jest zatrważająca więc z bólem serca muszę odpuścić ich opisywanie.

Popularny motyw wśród fandomu: Victor i Yuri jako tatusiowie Yurio. Zwany Proud Dads albo Daddys.

Muzyka  Z tego co wiem, wszystkie piosenki do programów zostały napisane specjalnie do anime. Po pierwszych dwóch czy trzech odcinkach bardzo intensywnie ich szukałam i byłam bardzo zdziwiona, że wszystko są to oryginalne utwory,  a nie gotowe klasyki.  A to ogromy plus i wielki szacunek dla twórców, bo piosenki są niesamowite, bardzo różnorodne i piękne. W skrócie: to jeden z najlepszych soundtracków. Podobnie  jak same programy, ale z nimi jest ten problem, że wiele zależy od tego jak zostały zaniomowane, a to nie zawsze były szczyty zdolności animatorskich. Wręcz przeważnie nie były, ale z drugiej strony w odcinku potrafiło być po 6 układów. Te najważniejsze, czyli krótki i dowolny Yuriego i krótki i dowolny Yurio, szczególnie w pierwszych wykonaniach to są wyżyny zdolności, program Victora "Stay Close To Me" jest po prostu niesamowity. A na określenie poziomu animacji w ostatnim odcinku brakuje skali w górę.  Natomiast reszta, czyli programy innych postaci, to jak kiedy wyszło, w zależności od elementu, czy odcinka, a bardzo często zdarzało się że genialne animacje były łączone z bardzo złymi. Trzeba przyznać, że patrzenie czasem boli, ale przeważnie jest co mniej dobrze i nie można odmówić animatorom dynamiki (płynności można), która czasami ratuje gorsze występy.

Anime stanowi dla mnie nieustanną inspirację dotyczącą czesania włosów. Fryzura Yurio to obecnie moje ulubione uczesanie.

Tak błyskawicznego pojawienia się fandomu nie widziałam nigdy w życiu. A jednocześnie tak kłócącego się i mającego tak różne postrzeganie na pojawiające się kwestie. Ogólnie fandom "YOI" jest bardzo intensywny w przeżywaniu wszystkiego, tworzeniu teorii i ton fanartów. A szybkość z jaką pojawiają się w internecie prace czy cracki dotyczące odcinka, który dopiero co wyszedł jest jak prędkość światła, pojęcia nie mam jak ludzie to robią. A absolutnie ulubionym tematem jest życie Yuriego i Victora jako małżeństwa. Mój ulubiony, który pojawił się bardzo wcześnie, to para Victor-Yuri występująca jako para taneczna w zawodach. To też jedna z ogólnych teorii spiskowych fandomu na dalszy rozwój fabuły. (Spoiler: TO SIĘ DZIEJE).

PS. Bo w emocjach nie dopisałam tego wczoraj, ale fakt, że pierwszym układem jaki widzimy w serii jest TEN układ Victora, który, on wykonywał na zawodach, a Yuri w tym samym czasie pokazywał go Yuuki i te wykonania się przenikają, a ostatnim jest TEN sam układ, ale Victor i Yuri tańczą go razem jest absolutnie fenomenalny i pokazuje jak bardzo całość była przemyślana. Nie wspominając o tym jak genialnie pokazuje to rozwój postaci i całej historii, a także jak z narracyjnego punktu widzenia jest to mistrzowskie posunięcie.

Ostatnia kwestia, ale wymagająca wspomnienia. Najbardziej znanym japońskim łyżwiarzem jest Yuzuru Hanyu, natomiast rosyjskim Jewgienij Pluszczenko. Otóż, o ile można przyjąć, że Yuri i Victor byli w jakiś sposób inspirowani tymi postaciami, bo jest to zbyt oczywiste, aby to wyprzeć, to fandom ubzdurał sobie, że można w prosty sposób uznać, że postaci są tymi osobami. I odwrotnie. Szczególna eskalacja tego problemu miała miejsce do 6 odcinka, potem już logicznie byłoby trudno utrzymać tę tezę. Co nie zmienia faktu, że nie problem był, bo ludzie naprawdę wymyślali i wyobrażali sobie nie wiadomo co. Przyznaję, że jak się okazało, że Pluszczenko jest Wiktorowicz to przypadkowość została jeszcze bardziej podkopana, ale pod żadnym pozorem, w żadnym wypadku nie można postawić znaku równości pomiędzy Yurim i Yuzuru (tak te imiona też są podobne) a Jewgienim i Victorem.
Taka ciekawostka, gdy robiłam rewatch 3 pierwszych odcinków zwróciłam uwagę na liczbę punków Victora  w finale GP - 335,76. Obecny światowy rekord punktów należy do Yuzuru i wynosi 330, 43.

Mam nadzieję, i mam nadzieję, że nienaiwną, że to anime naprawdę coś zmieni. To trudna, wyboista i daleka droga, ale Yuri i Victor naprawdę tworzą historię.

LOVE, M